HISTORIA RODZINY ULMÓW I SPOŁECZNOŚCI ŻYDOWSKIEJ ROPCZYC

24 marca obchodzimy Narodowy Dzień Pamięci Polaków Ratujących Żydów pod okupacją niemiecką. Data ta nie jest przypadkowa – tego dnia w 1944 roku w Markowej na Podkarpaciu niemieccy żandarmi zamordowali rodzinę Ulmów za ukrywanie ośmiorga Żydów.

Rodzina Ulmów – symbol bohaterstwa i poświęcenia

Józef i Wiktoria Ulmowie mieszkali we wsi Markowa. Prowadzili gospodarstwo rolne, zajmowali się sadownictwem i pszczelarstwem. Józef, z zamiłowania fotograf, dokumentował życie codzienne swojej rodziny oraz lokalnej społeczności.

Od końca 1942 roku Ulmowie ukrywali w swoim domu ośmioro Żydów z rodzin Goldmanów, Grünfeldów i Didnerów. Mimo grożącej kary śmierci, kierując się odwagą i współczuciem, zdecydowali się udzielić im schronienia.

24 marca 1944 roku, na skutek donosu, niemiecka żandarmeria otoczyła dom Ulmów. W bestialski sposób zamordowano ukrywanych Żydów oraz Józefa i Wiktorię (będącą w zaawansowanej ciąży) i ich sześcioro dzieci: Stanisławę, Barbarę, Władysława, Franciszka, Antoniego i Marię.

Beatyfikacja i pamięć

10 września 2023 roku rodzina Ulmów została beatyfikowana jako męczennicy Kościoła katolickiego. To pierwszy przypadek beatyfikacji całej rodziny, w tym nienarodzonego dziecka.

W 2016 roku w Markowej otwarto Muzeum Polaków Ratujących Żydów podczas II wojny światowej im. Rodziny Ulmów, które dokumentuje zarówno losy Ulmów, jak i innych mieszkańców Podkarpacia niosących pomoc Żydom.

Społeczność żydowska w Ropczycach – historia i tragiczny los

Żydzi zamieszkiwali Ropczyce już od XVI wieku. Pierwsze udokumentowane informacje pochodzą z 1564 roku. Początkowo ich obecność budziła sprzeciw miejscowych kupców, jednak z biegiem lat społeczność żydowska zaczęła odgrywać istotną rolę w życiu miasta.

W 1604 roku król Zygmunt III Waza nadał miastu przywilej ograniczający liczbę rodzin żydowskich, jednak w wyniku wojennych zniszczeń i braku polskich mieszczan Żydzi nabywali opuszczone posesje. W 1675 roku rada miejska oficjalnie zezwoliła Józefowi Szmulowi na nabycie domu przy rynku.

W XVIII wieku w Ropczycach powstał kahał, a miasto stało się ważnym ośrodkiem chasydyzmu. W 1765 roku mieszkało tu już 663 Żydów. W XIX i na początku XX wieku Żydzi stanowili około jedną trzecią ludności Ropczyc. W 1861 roku było ich 1030 spośród 3029 mieszkańców, a w 1910 – 1069 z 3339 mieszkańców.

Ropczycka gmina żydowska posiadała trzy synagogi, cmentarz, szkoły i stowarzyszenia charytatywne. Przez długi czas stosunki między Polakami i Żydami układały się pokojowo, choć w 1898 roku odnotowano antysemickie rozruchy.

II wojna światowa – getto i Holokaust

W 1939 roku Ropczyce liczyły ponad 1000 Żydów. Po wkroczeniu Niemców spalono synagogę i rozpoczęto prześladowania. W 1940 roku utworzono getto, do którego przesiedlono również Żydów z okolicznych miejscowości. Życie w getcie oznaczało głód, choroby i codzienne zagrożenie życia.

Wielu mieszkańców Ropczyc, mimo ryzyka śmierci, pomagało Żydom, dostarczając żywność, ukrywając uciekinierów i ostrzegając przed niemieckimi akcjami. Szczególną postacią była Helena Jabłonowska, która z pomocą córki i syna organizowała dostawy żywności do obozu pracy w Pustkowie, ratowała więźniów i pośredniczyła w przekazywaniu informacji. Więźniowie nazywali ją „Naszą Matką”.

Ropczycki kirkut – świadectwo historii

Pamiątką po żydowskiej społeczności Ropczyc jest cmentarz przy ul. Monte Cassino. W 1988 roku postawiono tam pomnik ofiar Holokaustu, a w latach 90. XX wieku teren został ogrodzony. Nad grobem ostatniego rabina Ropczyc – Izaaka Libermanna – wzniesiono ohel.

Cmentarz odwiedzają potomkowie ropczyckich Żydów z Izraela i USA, szukając śladów przodków. Miejska i Powiatowa Biblioteka Publiczna w Ropczycach wspiera ich poszukiwania, udostępniając lokalne źródła historyczne.

Literatura dostępna w MiPBP w Ropczycach

Biblioteka oferuje bogaty zbiór publikacji dotyczących rodziny Ulmów, pomocy Polaków dla Żydów oraz historii Żydów na ziemiach polskich, m.in.:

• Rodzina Ulmów. Bohaterowie z Markowej – Mateusz Szpytma
• The Righteous: The Unsung Heroes of the Holocaust – Martin Gilbert
• Sprawiedliwi. Historia Polaków i Żydów podczas II wojny światowej – Grzegorz Górny
• Matka siedmiorga dzieci. Wiktoria Ulma – Stanisław Niemczyk
• Polacy ratujący Żydów na Rzeszowszczyźnie w latach 1939-1945 – Elżbieta Rączy
• Podkarpaccy Żydzi. Codzienność – noc – nadzieja – Władysław Tabasz

Szczególnie interesująca jest ostatnia pozycja, ukazująca codzienne życie, religijność i dramatyczne losy podkarpackich Żydów.

Biblioteka organizuje również wystawy, spotkania i wydarzenia edukacyjne, upamiętniając bohaterów oraz lokalną społeczność żydowską.

***

Zapraszamy mieszkańców Ropczyc i regionu do odwiedzenia biblioteki, poznania tych ważnych historii i refleksji nad przesłaniem odwagi, człowieczeństwa i pamięci.

Tekst, fotografie: Grażyna Woźny

21 marca, w pierwszy dzień wiosny miłośnicy poezji mają swoje święto, tego dnia obchodzony jest Światowy Dzień Poezji.

Z tej właśnie okazji uczniowie klasy trzeciej uczestniczyli w wyjątkowym spotkaniu, które pozwoliło im zgłębić tajniki poezji i odkryć jej urok. Dzieci dowiedziały się, czym jest poezja, jakie emocje i refleksje można w niej zawrzeć i dlaczego jest tak znacząca w świecie sztuki.

Gośćmi specjalnymi naszego spotkania były lokalne poetki: Maria Bojarska i Zuzanna Ostafin, które z pasją opowiedziały dzieciom o swojej twórczości, o tym, skąd czerpią inspiracje i jak powstają ich wiersze. Dzieci z wielkim zaciekawieniem wsłuchiwały się w te opowieści i zadawały pytania, na które poetki odpowiadały z entuzjazmem i uśmiechem.

Kulminacyjnym punktem spotkania było wspólne układanie wiersza o wiośnie. Pod okiem naszych gości, dzieci układały kolejne wersy, wyrażając swoje odczucia związane z tą uroczą porą roku.

To spotkanie pokazało nam, że poezja jest niezwykle wszechstronna i może być inspiracją do odkrywania własnych zdolności artystycznych.

Zobaczcie, co udało się stworzyć naszym małym poetom w niecałe 10 minut.

Wiosna

Wiosną zielenią się drzewa

mały skowronek swe melodie śpiewa.

Słoneczko pięknie świeci

na spacer wyszły dzieci.

Łąka rozkwita pięknymi kwiatami

biedronki bawią się z motylami.

Bociany już nawet przyleciały

i szybko z żabkami się przywitały.

Herb Ropczyc to niezwykle ciekawy przykład miejskiej symboliki, łączącej w sobie zarówno elementy władzy zwierzchniej, jak i lokalnej tożsamości. Jego historia sięga XVI wieku i na przestrzeni wieków przechodził interesującą ewolucję, odzwierciedlając zmieniające się losy miasta.

Pochodzenie i znaczenie historycznego herbu

Najstarszy znany herb Ropczyc, datowany na XVI wiek, przedstawiał literę „R" w polu tarczy, zwieńczonej zamkniętą koroną. Obecność monogramu w herbie może wskazywać na inspirację podobnymi rozwiązaniami heraldycznymi stosowanymi w innych miastach królewskich, jak choćby w Radomiu, gdzie herb wywodził się z monogramu Kazimierza Wielkiego. Można przypuszczać, że również herb Ropczyc mógł przejść analogiczną ewolucję, tym bardziej że miasto, podobnie jak Radom, zostało założone w okresie panowania tego monarchy.

Ewolucja pieczęci miejskich

Równolegle z oficjalnym herbem miasta funkcjonowała również jego uproszczona wersja – pieczęć ławnicza, używana przez ropczycki magistrat od przełomu XVI i XVII wieku. Zawierała ona jedynie literę „R", otoczoną zdobieniami. Wykonanie tej pieczęci mogło być związane z potwierdzeniem praw niemieckich dla miasta przez króla Zygmunta III Wazę w 1600 roku.

Pierwsze wzmianki o pieczęci miejskiej Ropczyc pochodzą z drugiej połowy XVI wieku. Najstarsze zachowane dokumenty z odciskiem tej pieczęci datowane są na 1566 rok, kiedy użyto jej do sygnowania rekognicji podatkowych. W 1571 roku ta sama pieczęć posłużyła do uwierzytelnienia kolejnych dokumentów, a jej wizerunek pozostawał niezmienny aż do końca XVIII wieku.

Na przestrzeni wieków zmieniały się również wielkość i kształt odcisków herbowych.
Pieczęć miejska z połowy XVI wieku miała średnicę około 27 mm, a jej łacińska legenda brzmiała „SIGILLUM OPPIDI REGALIS ROPCICENSIS", co oznaczało „Pieczęć królewskiego miasta Ropczyce". W XVIII wieku pojawiły się warianty pieczęci o nieco większych rozmiarach, sięgających 31 mm, które mogły być wykonane nowymi stemplami wzorowanymi na wcześniejszych.

Współczesny herb Ropczyc

Obecny herb Gminy Ropczyce został oficjalnie ustanowiony przez Radę Miejską Uchwałą Nr IV/25/2002 z dnia 30 grudnia 2002 roku. W porównaniu do historycznego symbolu, współczesny herb przeszedł znaczącą transformację i przedstawia:

• Tło: pole błękitne
• Główny element: ptak symbolizujący sokoła o barwie naturalnej (cielistej)
• Cechy ptaka:
  • Rozpostarte skrzydła
  • W dziobie trzyma złotą literę "R" (nawiązanie do historycznego herbu)
  • Stoi na białej podkowie
• Dodatkowy element: złoty krzyż maltański umieszczony w środku białej podkowy

Herb został zaprojektowany przez plastyka Irenę Kurowską-Górkę i stanowi oficjalny symbol Gminy Ropczyce, która położona jest w powiecie ropczycko-sędziszowskim w województwie podkarpackim, zajmuje obszar o powierzchni 139 km², a siedzibą jej organów jest miasto Ropczyce.

Znaczenie herbu dla społeczności lokalnej

Herb Ropczyc, zarówno w swojej historycznej formie z charakterystyczną literą „R" i królewską koroną, jak i w obecnej postaci z sokołem, od wieków pełni funkcję nie tylko symbolu miejskiej tożsamości, ale także oznaki podległości królewskiej, a później samorządowej. Jego historia pokazuje, jak istotną rolę odgrywały miejskie herby w identyfikacji i legitymizacji miast. Przez lata ewoluował, dostosowując się do nowych realiów politycznych, jednak pozostawał niezmiennym świadectwem znaczenia Ropczyc jako grodu królewskiego i ośrodka miejskiego.

Współczesny herb stanowi ważny symbol samorządowej tożsamości Gminy Ropczyce reprezentuje wspólnotę lokalną mieszkańców tego terenu, łącząc w sobie elementy historyczne z nowymi symbolami.

Opracowała Grażyna Woźny  na podstawie:

• Archiwum Narodowe w Krakowie, Akta ziemskie pilzneńskie, 112 nr 303
• Kiryk F., Urbanizacja Małopolski. Województwo sandomierskie (XIII-XVI wiek), Kielce 1994
• Seroka H., Herby miast małopolskich do końca XVIII wieku, Warszawa 2002
• Statut Gminy Ropczyce
• Uchwała Nr IV/25/2002 Rady Miejskiej w Ropczycach z dnia 30 grudnia 2002 r.
• Zbiory „Ropczycana”              

Relacja ze spotkania Dyskusyjnego Klubu Książki

  „Ropczyce z książką"

W marcowy czwartek, gdy za oknami biblioteki wiosna nieśmiało dawała o sobie znać, członkowie Dyskusyjnego Klubu Książki "Ropczyce z książką" zgromadzili się, by oddać się refleksji nad lekturą, która niejednego czytelnika zmusza do głębokiego namysłu. Bezduszni. Zapomniana zagłada  chorych - książka niepozostawiająca nikogo obojętnym, stała się pretekstem do ożywionej wymiany myśli, która trwała ponad dwie godziny.

Warto przy tej okazji warto przypomnieć, że nazwa naszego klubu – „Ropczyce z książką" - została wyłoniona w drodze konkursu, którego laureatem okazał się pan Alex. Niestety, pomimo naszych starań, zwycięzca konkursu nie zaszczycił nas swoją obecnością podczas czwartkowego spotkania – 13 marca. Niemniej jednak, jego propozycja znakomicie oddaje istotę naszych spotkań - łączenie lokalnej tożsamości z uniwersalnym przesłaniem literatury.

Przebieg dyskusji

Książka Bezduszni. Zapomniana zagłada  chorych podejmująca trudny temat eugeniki, wywołała wśród klubowiczów żywą reakcję. Niczym w soczewce, skupiła w sobie różne opinie i stała się katalizatorem dyskusji wykraczającej daleko poza samą treść powieści.

Już na wstępie zarysował się wyraźny podział wśród uczestników. Mniejszość - dokładnie dziesięć procent obecnych - zajęła stanowisko, iż przypominanie mrocznych kart historii związanych z eugeniką jest niepotrzebnym rozdrapywaniem ran z przeszłości.

Koordynatorka spotkania, przedstawiła jednak nieco inne stanowisko: "Dlaczego ta zbrodnia przez tak długi czas pozostawała zapomniana? Częściowo dlatego, że jej ofiary nie miały silnego lobby, które upominałoby się o pamięć. Częściowo z powodu niewygodnej prawdy o eugenice – teorii, która przed wojną była popularna nie tylko w Niemczech". Przypomniała również, że "po wojnie skupiono się głównie na zbrodniach popełnionych na Żydach i jeńcach wojennych. Ofiary z zaburzeniami psychicznymi i niepełnosprawnościami pozostały niejako na marginesie pamięci zbiorowej". Na zakończenie swojej wypowiedzi dodała, że: „być może największą zbrodnią nie było nie tylko samo mordowanie chorych i niepełnosprawnych, ale zbiorowe zapomnienie, które przyszło później", przytaczając napis z jednego z pomników ofiar akcji T4: "Pamiętać znaczy czuwać".

Zdecydowana większość klubowiczek - pozostałe dziewięćdziesiąt procent - wyraziła zgodę z opinią koordynatorki. W ich przekonaniu pamięć o zbrodniach przeszłości stanowi warunek konieczny dla budowania świadomego społeczeństwa. "Zapomnienie jest pierwszym krokiem do powtórzenia błędów" - argumentowała pani Katarzyna - nauczycielka, zyskując aprobatę większości zgromadzonych.

Dyskusja, początkowo koncentrująca się wokół literackiej warstwy powieści, stopniowo ewoluowała w kierunku refleksji nad współczesnymi problemami bioetycznymi. Klubowiczki zastanawiały się, czy dzisiejsze możliwości inżynierii genetycznej nie są przypadkiem krokiem w kierunku praktyk, które w innej formie („białe rękawiczki”) były i nadal są postulowane przez zwolenników eugeniki. Pani Katarzyna zwróciła ponadto uwagę na sam tytuł książki Bezduszni…" ! Kaliny Błażejowski, stawiając intrygujące i słuszne pytanie: czy bezduszni są ci, którzy padli ofiarą eugenicznych praktyk, czy może właśnie ich oprawcy, którzy w imię pseudonaukowych teorii odbierali innym prawo do życia? Pani Jolanta, z wykształcenia psycholog, wspomniała o metodach mordowania bezbronnych w okresie międzywojennym, podkreślając, że: to nie był jedynie nazistowski wynalazek, ale praktyka, która znalazła zwolenników w wielu krajach uważanych za cywilizowan. Z kolei pani Zofia poruszyła temat lat komunizmu i tego, jak postępowano z kobietami, które nie wpisywały się w obowiązujący wówczas model społeczny.

 Warto przypomnieć, że przymusowe sterylizacje kobiet uznanych za „element niepożądany” to nie jest odległa historia, ale praktyka, która miała miejsce w Europie Wschodniej jeszcze w latach komunizmu.  Padły również pytania o granice etyczne diagnostyki prenatalnej, o konsekwencje selekcji genomowej oraz o to, kto powinien decydować o dopuszczalności takich praktyk. "Czy dobierając geny przyszłych pokoleń nie igramy z ogniem?" - pytała retorycznie pani Alicja Halina.

 Eugenika zaczynała się od pozornie niewinnych postulatów udoskonalenia ludzkości, a skończyła na komorach gazowych - dodała, wywołując chwilę przejmującej ciszy wśród zgromadzonych.

Analiza warstwy literackiej

Wartość artystyczna książki Bezduszni. Zapomniana zagłada  chorych została przez klubowiczki oceniona wysoko. Doceniono zwłaszcza umiejętność autora do przedstawienia złożonego problemu bez popadania w moralizatorstwo czy uproszczenia. "Wielowymiarowość postaci sprawia, że nie możemy łatwo podzielić ich na dobrych i złych, co zmusza czytelnika do ciągłego rewidowania swoich ocen" - zauważyła pani Maria. Szczególną uwagę poświęcono konstrukcji narracji, która prowadzona z perspektywy różnych bohaterów, pozwala czytelnikowi spojrzeć na poruszane zagadnienia z wielu punktów widzenia.

 Język powieści, oszczędny, a jednocześnie precyzyjny, został uznany za jeden z większych atutów książki obok dokumentacji źródłowej. Autor nie epatuje okrucieństwem, ale też nie ucieka od trudnych opisów, gdy te są konieczne dla zrozumienia powagi sytuacji - stwierdziła jedna z uczestniczek.

Konteksty historyczne i współczesne

Znaczna część dyskusji poświęcona została historycznym kontekstom eugeniki. Panie przypomniały, że nie była ona wyłącznie domeną nazistowskich Niemiec, ale znalazła zwolenników w wielu krajach uważanych za demokratyczne i postępowe.

Programy przymusowej sterylizacji osób uznanych za 'niepełnowartościowe' były realizowane m.in. w Stanach Zjednoczonych, Szwecji czy Szwajcarii. Warto o tym pamiętać, gdy zbyt łatwo dzielimy świat na dobrych' i złych'" - przypomniała koordynatorka DKK-u.

Pytanie o to, czy współczesna diagnostyka prenatalna i selekcja zarodków nie są formą "miękkiej eugeniki", wywołało gorącą dyskusję. Zdania były podzielone, choć większość uczestniczek dostrzegała istotną różnicę między indywidualnymi decyzjami podejmowanymi przez rodziców a państwowymi programami eugenicznymi.

Wpływ na czytelników

Klubowiczki zgodnie przyznały, że lektura Bezduszni. Zapomniana zagłada  chorych nie pozostawia obojętnym. Ta książka nie tylko poruszyła mnie intelektualnie, ale też emocjonalnie. Przez kilka dni po jej przeczytaniu czułam się przytłoczona wiedzą o tym, do czego zdolny jest człowiek w imię 'wyższych celów'" - wyznała pani Bernadeta.

Zdaniem wielu uczestniczek, wartość powieści polega właśnie na tym, że skłania do refleksji nad granicami ludzkiej ingerencji w naturę i nad niebezpieczeństwem uzurpowania sobie prawa do decydowania o tym, które życie jest wartościowe, a które nie.

"Literatura ma nie tylko bawić, ale również uczyć i skłaniać do myślenia. Bezduszni. Zapomniana zagłada  chorych spełniają tę funkcję w sposób mistrzowski" - podsumowała prowadząca spotkanie bibliotekarka.

HISTORIA LUBI SIĘ POWTARZAĆ, SZCZEGÓLNIE GDY O NIEJ ZAPOMINAMY

Dyskusja nad książką Bezduszni. Zapomniana zagłada  chorych pokazała, jak ważną rolę odgrywa literatura w kształtowaniu naszej świadomości historycznej i wrażliwości etycznej. Poruszane zagadnienia, choć trudne i bolesne, okazały się niezwykle istotne dla zrozumienia nie tylko przeszłości, ale również wyzwań współczesności.

Większość klubowiczek zgodziła się, że książki podejmujące te temat są potrzebne, by przypominać o niebezpieczeństwach, jakie niesie ze sobą ideologia głosząca wyższość jednych ludzi nad drugimi.

Historia lubi się powtarzać, szczególnie gdy o niej zapominamy - trafnie zauważyła jedna z uczestniczek.

Mniejszość, która początkowo wyrażała wątpliwości co do zasadności podejmowania tego tematu, przyznała, że sama dyskusja pokazała, iż nie można uciekać od trudnych pytań, nawet jeśli odpowiedzi na nie są niejednoznaczne.

Zapowiedź kolejnego spotkania

Na zakończenie spotkania ogłoszono, że tematem kolejnej dyskusji będzie książka Ach, te Czeszki  Mariusza Surosza. Publikacja, która przedstawia sylwetki wyjątkowych czeskich kobiet, mających wpływ na historię i kulturę Czech. Pepiki to inna książka tego autora, ukazująca losy Czechów w XX wieku, zwłaszcza w kontekście ich relacji z Polakami. Obie książki łączą reportażowy styl z wnikliwą analizą historyczną, ukazując mało znane aspekty czeskiej tożsamości. Wybór ten podyktowała pani Maria. Jej zdaniem to cenna próba  przyjrzenia się, jak literatura radzi sobie z tematem tożsamości kulturowej w kontekście globalizacji.

Kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki „Ropczyce z książką" odbędzie się 24 kwietnia 2025 roku o godzinie 16:00 w gościnnych progach Miejskiej i Gminnej Biblioteki Publicznej w Ropczycach.

Serdecznie zapraszamy wszystkich miłośników literatury, w tym oczywiście pana Alexa, któremu jeszcze raz gratulujemy zwycięstwa w konkursie na nazwę naszego klubu.

                                                                                            Opracowała: Grażyna Woźny

Szanowni Miłośnicy Literatury,

z przyjemnością zapraszamy na kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki, które odbędzie się 13 marca 2025 r. (czwartek) o godzinie 16:00 w naszej bibliotece.

Podczas spotkania będziemy omawiać książkę "Bezduszni. Zapomniana zagłada chorych" autorstwa Kaliny Błażejowskiej.

Kilka słów o książce

"Bezduszni. Zapomniana zagłada chorych" to wstrząsająca pozycja dokumentalna, która przybliża mało znany rozdział historii II wojny światowej – systematyczną eksterminację osób chorych psychicznie i niepełnosprawnych intelektualnie. Autorka w przejmujący sposób opisuje losy pacjentów zakładów psychiatrycznych w okupowanej Polsce, którzy padli ofiarą nazistowskiej ideologii eugenicznej i programu T4.

Książka ta jest rezultatem wieloletnich badań archiwalnych i rozmów z rodzinami ofiar. Pani Kalina Błażejowska rekonstruuje nie tylko mechanizmy zbrodni, ale również przedstawia historie konkretnych osób – ich życie przed wojną, okoliczności umieszczenia w zakładach, a następnie dramatyczne losy podczas okupacji.

W reportażu, autorka zwraca szczególną uwagę na fakt, że przez dekady temat ten był marginalizowany w świadomości społecznej, a ofiary nie doczekały się należytego upamiętnienia. "Bezduszni…." to nie tylko książka historyczna, ale także ważny głos w dyskusji o współczesnym podejściu do osób z niepełnosprawnościami i chorych psychicznie.

Lektura zmusza do refleksji nad tym, jak łatwo w imię pseudonaukowych teorii można odebrać całym grupom ludzi człowieczeństwo, a także nad odpowiedzialnością społeczeństwa za ochronę najsłabszych.

To poruszająca, trudna, ale niezwykle potrzebna książka, która przywraca pamięć o zapomnianych ofiarach i stanowi ważne świadectwo historyczne.

***

Serdecznie zapraszamy do dyskusji. Zapewniamy dobrą lekturę, ciepłe napoje i przyjazną atmosferę.

Koordynator DKK

8 marca w Filii Miejskiej i Powiatowej Bibliotece Publicznej w Ropczycach-Witkowicach odbyło się spotkanie DKK dla dzieci. Na spotkaniu poruszyliśmy bardzo ważny temat jakim są konflikty, a zainspirowała nas do tego książka „Przestańcie się kłócić! Jak przywrócić zgodę” Dagmary Geisler. Ta pozycja skłoniła uczestników do rozmowy o konfliktach, które są częścią codziennego życia i uświadomiła, że ich występowanie jest zupełnie naturalne. Zastanawialiśmy się jak radzić sobie z konfliktami i co zrobić aby było ich jak najmniej. Na uczestników DKK czekało również kilka ćwiczeń, które przedstawiały różnego rodzaju spory, a oni musieli znaleźć najlepsze rozwiązania.

W sobotę wypadał również Dzień Kobiet dlatego kolejnym zadaniem, z którym zmierzyły się dzieci było dopasowanie nazwisk do fotografii najsłynniejszych kobiet w historii i opowiedzenie w jakiej dziedzinie zasłynęły. Zadanie stanowiło pewną trudność ale wszyscy poradzili sobie świetnie.

Serdecznie dziękujemy!

Koordynatorem Dyskusyjnych Klubów Książki jest Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna w Rzeszowie